Poem131

Poem131

چـنان بد که ابليس روزي پـگاه

يکي انجمـن کرد پنـهان ز شاه

بـه ديوان چنين گفـت کامروز کار

بـه رنج و به سختيست با شهريار

يکي ديو بايد کـنون نـغزدسـت

کـه داند ز هرگونه راي و نشست

شود جان کاووس بيره کـند

بـه ديوان برين رنج کوتـه کـند

بـگرداندش سر ز يزدان پاک

فـشاند بر آن فر زيباش خاک

شـنيدند و بر دل گرفـتـند ياد

کـس از بيم کاووس پاسـخ نداد

يکي ديو دژخيم بر پاي خاسـت

چنين گفت کاين چربدستي مراست

غـلامي بياراسـت از خويشتـن

سـخـن‌گوي و شايسته انجمن

هـمي بود تا يک زمان شـهريار

ز پـهـلو برون شد ز بهر شـکار

بيامد بر او زمين بوس داد

يکي دستـه گل بـه کاووس داد

چـنين گـفـت کاين فر زيباي تو

هـمي چرخ‌گردان سزد جاي تو

بـه کام تو شد روي گيتي همـه

شـباني و گردنکشان چون رمـه

يکي کار ماندسـت کاندر جـهان

نـشان تو هرگز نـگردد نـهان

چـه دارد هـمي آفـتاب از تو راز

کـه چون گردد اندر نـشيب و فراز

چگونست ماه و شب و روز چيست

برين گردش چرخ سالار کيسـت

دل شاه ازان ديو بي‌راه شد

روانـش ز انديشـه کوتاه شد

گمانش چنان شد که گردان سپهر

بـه گيتي مراو را نمودست چـهر

ندانسـت کاين چرخ را مايه نيست

سـتاره فراوان و ايزد يکيسـت

هـمـه زير فرمانـش بيچاره‌اند

کـه با سوزش و جنگ و پـتياره‌اند

جـهان آفرين بي‌نيازسـت ازين

ز بـهر تو بايد سـپـهر و زمين

پرانديشـه شد جان آن پادشا

کـه تا چون شود بي پر اندر هوا

ز دانـندگان بـس بـپرسيد شاه

کزين خاک چـندسـت تا چرخ ماه

سـتاره شمر گفت و خسرو شنيد

يکي کژ و ناخوب چاره گزيد

بـفرمود پـس تا به هنگام خواب

برفـتـند سوي نـشيم عـقاب

ازان بچـه بـسيار برداشـتـند

بـه هر خانه‌اي بر دو بگذاشتـند

هـمي پرورانيدشان سال و ماه

بـه مرغ و به گوشت بره چـندگاه

چو نيرو گرفـتـند هر يک چو شير

بدان سان کـه غرم آوريدند زير

ز عود قـماري يکي تـخـت کرد

سر درزها را به زر سـخـت کرد

بـه پـهـلوش بر نيزهاي دراز

ببـسـت و بران‌گونه بر کرد ساز

بياويخـت از نيزه ران بره

ببـسـت اندر انديشه دل يکسره

ازن پـس عـقاب دلاور چـهار

بياورد و بر تخت بسـت اسـتوار

نشسـت از بر تخت کاووس شاه

کـه اهريمنـش برده بد دل ز راه

چو شد گرسنـه تيز پران عـقاب

سوي گوشت کردند هر يک شتاب

ز روي زمين تخـت برداشـتـند

ز هامون بـه ابر اندر افراشـتـند

بدان حد که شان بود نيرو بـه جاي

سوي گوشت کردند آهنـگ و راي

شـنيدم کـه کاووس شد بر فلک

هـمي رفـت تا بر رسد بر ملک

دگر گفـت ازان رفت بر آسـمان

کـه تا جنگ سازد به تير و کـمان

ز هر گونـه‌اي هـسـت آواز اين

نداند بـجز پر خرد راز اين

پريدند بـسيار و ماندند باز

چـنين باشد آنکس که گيردش آز

چو با مرغ پرنده نيرو نـماند

غمي گشت پرهاب خوي درنشاند

نگونـسار گشـتـند ز ابر سياه

کـشان بر زمين از هوا تخت شاه

سوي بيشـه شيرچين آمدند

بـه آمـل بروي زمين آمدند

نـکردش تـباه از شگفتي جهان

هـمي بودني داشت اندر نـهان

سياووش زو خواسـت کايد پديد

ببايسـت لخـتي چـميد و چريد

بـه جاي بزرگي و تخت نشسـت

پـشيماني و درد بودش به دست

بـمانده بـه بيشه درون زار و خوار

نيايش هـمي کرد با کردگار