poem504

چـنين گـفـت شاهوي بيداردل

کـه اي پير داناي و بـسيار دل

ايا مرد فرزانـه و تيز وير

ز شاهوي پير اين سـخـن يادگير

کـه درهـند مردي سرافراز بود

کـه با لـشـکر و خيل و با ساز بود

خـنيده بـهر جاي جـمـهور نام

بـه مردي بـهر جاي گسـترده گام

چـنان پادشا گشـتـه برهـندوان

خردمـند و بيدار و روشـن‌روان

ورا بود کـشـمير تا مرز چين

برو خواندندي بـه داد آفرين

بـه مردي جـهاني گرفته بدسـت

ورا سـندلي بود جاي نشـسـت

هـميدون بدش تاج و گنج و سـپاه

هـميدون نـگين وهـميدون کـلاه

هنرمـند جمـهور فرهـنـگ جوي

سرافراز با دانـش و آبروي

بدو شادمان زيردسـتان اوي

چـه شـهري چه از در پرستان اوي

زني بود هـم گوهرش هوشـمـند

هـنرمـند و با دانـش و بي‌گزند

پـسر زاد زان شاه نيکو يکي

کـه پيدا نـبود از پدر اندکي

پدر چون بديد آن جـهاندار نو

هـم اندر زمان نام کردند گو

برين برنيامد بـسي روزگار

کـه بيمار شد ناگـهان شـهريار

بـه کدبانو اندرز کرد و بـه مرد

جـهاني پر از دادگو را سـپرد

ز خردي نشايسـت گو بـخـت را

نـه تاج و کـمر بستن و تـخـت را

سران راهـمـه سر پر از گرد بود

ز جـمـهورشان دل پر از درد بود

ز بـخـشيدن و خوردن و داد اوي

جـهان بود يک سر پر از ياد اوي

سـپاهي و شـهري همه انجمـن

زن و کودک و مرد شد راي زن

کـه اين خرد کودک نداند سـپاه

نـه داد و نه خشم و نه تخت و کلاه

هـمـه پادشاهي شود پرگزند

اگر شـهرياري نـباشد بـلـند

بـه دنـبر برادر بد آن شاه را

خردمـند وشايسـتـه گاه را

کـجا نام آن نامور ماي بود

بـه دنـبر نشسـتـه دلاراي بود

جـهانديدگان يک بـه يک شاه‌جوي

ز سـندل بـه دنـبر نـهادند روي

بزرگان کـشـمير تا مرز چين

بـه شاهي بدو خواندند آفرين

ز دنـبر بيامد سرافراز ماي

بـه تـخـت کيان اندر آورد پاي

هـمان تاج جـمـهور بر سر نـهاد

بداد و ببخـشـش در اندر گـشاد

چو با سازشد مام گو را بـخواسـت

بـپرورد و با جان همي‌داشت راست

پري چـهره آبـسـتـن آمد ز ماي

پـسر زاد ازين نامور کدخداي

ورا پادشا نام طـلـخـند کرد

روان را پر از مـهر فرزند کرد

دوساله شد اين خرد و گو هفت سال

دلاور گوي بود با فر و يال

پـس از چـند گـه ماي بيمار شد

دل زن برو پر ز تيمار شد

دوهـفـتـه برآمد بـه زاري بمرد

برفـت وجـهان ديگري را سـپرد

هـمـه سـندلي زار و گريان شدند

ز درد دل ماي بريان شدند

نشـسـتـند يک ماه باسوگ شاه

سرماه يک سر بيامد سـپاه

هـمـه نامداران وگردان شـهر

هرآنـکـس کـه او را خرد بود بهر

سـخـن رفـت هرگونـه بر انجمن

چـنين گـفـت فرزانـه‌اي راي‌زن

کـه اين زن که از تخم جمـهور بود

هـميشـه ز کردار بد دور بود

همـه راسـتي خواستي نزد شوي

نـبود ايچ تابود جز دادجوي

نژاديسـت اين ساخـتـه داد را

هـمـه راسـتي را و بـنياد را

هـمان بـه کـه اين زن بود شهريار

کـه او ماند زين مـهـتران يادگار

زگـفـتار او رام گشـت انجـمـن

فرسـتاده شد نزد آن پاک تـن

کـه تـخـت دو فرزند را خود بـگير

فزاينده کاريسـت اين ناگزير

چوفرزند گردد سزاوار گاه

بدو ده بزرگي و گـنـج و سـپاه

ازان پـس هـم آموزگارش تو باش

دلارام و دسـتور و رايش تو باش

بـه گـفـتار ايشان زن نيک بخـت

بيفراخـت تاج و بياراست تـخـت

فزوني وخوبي وفرهـنـگ وداد

هـمـه پادشاهي بدو گشت شاد

دوموبد گزين کرد پاکيزه‌راي

هـنرمـند و گيتي سپرده بـه پاي

بديشان سـپرد آن دو فرزند را

دو مـهـتر نژاد خردمـند را

نـبودند ز ايشان جدا يک زمان

بديدار ايشان شده شادمان

چو نيرو گرفـتـند و دانا شدند

بـهر دانـشي بر توانا شدند

زمان تا زمان يک ز ديگر جدا

شدندي برمادر پارسا

کـه ازماکدامسـت شايسـتـه‌تر

بـه دل برتر و نيز بايسـتـه‌تر

چـنين گـفـت مادر به هر دو پسر

کـه تا از شـما باکه يابـم هـنر

خردمـندي وراي و پرهيز و دين

زبان چرب و گوينده و بافرين

چوداريد هر دو ز شاهي نژاد

خرد بايد و شرم و پرهيز وداد

چوتـنـها شدي سوي مادر يکي

چـنين هـم سخـن راندي اندکي

کـه از ما دو فرزند کشور کراسـت

به شاهي و اين تخت و افسرکراست

بدو مام گفتي که تخت آن تـسـت

هـنرمـندي و راي و بخت آن تست

بـه ديگر پسرهـم ازينسان سخـن

هـمي‌راندي تا سخـن شد کهـن

دل هرد وان شاد کردي به تـخـت

بـه گنـج وسـپاه وبنام و به بخت

رسيدند هر دو بـه مردي بـه جاي

بدآموز شد هر دو را رهـنـماي

زرشـک اوفـتادند هردو بـه رنـج

برآشوفـتـند ازپي تاج وگـنـج

همـه شـهرزايشان بدونيم گشت

دل نيک مردان پرازبيم گـشـت

زگـفـت بدآموز جوشان شدند

بـه نزديک مادرخروشان شدند

بگـفـتـند کزماکـه زيباترسـت

کـه برنيک وبد برشـکيباترسـت

چـنين پاسـخ آورد فرزانـه زن

کـه باموبدي يکدل وراي زن

شـمارابـبايد نشستـن نخسـت

بارام وباکام فرجام جـسـت

ازان پـس خـنيده بزرگان شـهر

هرآنـکـس کـه اودارد از راي بهر

يکايک بـگوييم با رهـنـمون

نـه خوبـسـت گرمي به کاراندرون

کـسي کو بـجويد هـمي تاج وگاه

خردبايد وراي وگـنـج وسـپاه

چو بيدادگر پادشاهي کـند

جـهان پر ز گرم وتـباهي کـند

بـه مادر چـنين گـفـت پرمايه گو

کزين پرسـش اندر زمانـه مرو

اگر کـشور ازمـن نـگيرد فروغ

بـه کژي مـکـن هيچ راي دروغ

بـه طلخـند بسـپار گنـج وسپاه

مـن او را يکي کـهـترم نيکـخواه

وگر مـن بـه سال وخرد مـهـترم

هـم از پشـت جمـهور کـنداورم

بدو گوي تا از پي تاج و تـخـت

نـگيرد بـه بي‌دانـشي کارسخت

بدو گـفـت مادر کـه تندي مکـن

برانديشـه بايد کـه راني سـخـن

هرآنکس که برتخت شاهي نشست

ميان بستـه بايد گشاده دو دسـت

نـگـه داشـتـن جان پاک از بدي

بدانـش سـپردن ره بـخردي

هـم از دشمن آژير بودن به جنـگ

نـگـه داشـتـن بـهره نام و ننگ

ز داد و ز بيداد شـهر و سـپاه

بـپرسد خداوند خورشيد و ماه

اگر پـشـه از شاه يابد سـتـم

روانـش بـه دوزخ بـماند دژم

جـهان از شـب تيره تاريک‌تر

دلي بايد ازموي باريک‌تر

کـه از بد کـند جان و تـن را رها

بداند کـه کژي نيارد بـها

چو بر سرنـهد تاج بر تـخـت داد

جـهاني ازان داد باشـند شاد

سرانـجام بستر ز خشتست وخاک

وگر سوخـتـه گردد اندر مـغاک

ازين دودمان شاه جـمـهور بود

کـه رايش ز کردار بد دور بود

نـه هـنـگام بد مردن او را بـمرد

جـهان را بـه کهـتر برادر سـپرد

زد نـبر بيامد سرافراز ماي

جوان بود و بينا دل وپاک راي

هـمـه سـندلي پيش اوآمدند

پر از خون دل و شاه جو آمدند

بيامد بـه تخـت مهي برنشسـت

ميان تنـگ بسته گشاده دو دسـت

مرا خواسـت انباز گشتيم وجفـت

بدان تا نـماند سخـن درنهـفـت

اگر زانـک مـهـتر برادر تويي

بـه هوش وخرد نيز برتر تويي

هـمان کـن که جان را نداري به رنج

ز بـهر سرافرازي و تاج وگـنـج

يکي ازشـما گرکـنـم مـن گزين

دل ديگري گردد از مـن بـکين

مريزيد خون از پي تاج وگـنـج

کـه برکـس نـماند سراي سپنج

ز مادر چو بشـنيد طلـخـند پـند

نيامدش گـفـتار او سودمـند

بـمارد چـنين گـفـت کز مهتري

هـمي از پي گو کـني داوري

بـه سال ار برادر ز من مهـترسـت

نـه هرکـس که او مهتر او بهترست

بدين لشـکر مـن فروان کسسـت

که همسال او به آسمان کرکسست

کـه هرگز نـجويند گاه وسـپاه

نـه تخـت و نه افسر نه گنج و کلاه

پدر گر بـه روز جواني بـمرد

نـه تـخـت بزرگي کسي راسپرد

دلـت جفـت بينـم همي سوي گو

برآني کـه او را کـني پيشرو

مـن ازگـل برين گونـه مردم کنـم

مـبادا کـه نام پدر گـم کـنـم

يکي مادرش سخـت سوگـند خورد

کـه بيزارم از گـنـبد لاژورد

اگرهرگز اين آرزو خواسـتـم

ز يزدان وبردل بياراسـتـم

مـبر زين سـن جز به نيکي گـمان

مـشو تيز باگردش آسـمان

کـه آن راکـه خواهد دهد نيکوي

نـگر جز بـه يزدان به کس نـگروي

مـن انداخـتـم هرچ آمد ز پـند

اگر نيسـت پـند منـت سودمـند

نـگر تاچـه بـهـتر ز کارآن کـنيد

وزين پـند مـن توشـه جان کـنيد

وزان پـس همـه بخردان را بـخواند

هـمـه پـندها پيش ايشان براند

کـليد درگـنـج دو پادشا

کـه بودند بادانـش و پارسا

بياورد وکرد آشـکارا نـهان

بـه پيش جـهانديدگان ومـهان

سراسر بر ايشان ببخـشيد راسـت

هـمـه کام آن هر دو فرزند خواست

چـنين گفـت زان پس به طلخند گو

کـه اي نيک دل نامور يار نو

شـنيدم کـه جمهور چندي ز ماي

سرافرازتر بد بـه سال و براي

پدرت آن گرانـمايه نيکـخوي

نـکرد ايچ ازان پيش تـخـت آرزوي

نـه نـنـگ آمدش هرگز از کهتري

نـجـسـت ايچ بر مهـتران مهتري

نـگر تا پـسـندد چـنين دادگر

کـه مـن پيش کهـتر ببندم کـمر

نگـفـت مادر سـخـن جز به داد

تو را دل چرا شد ز بيداد شاد

ز لشـکر بـخوانيم چـندي مـهان

خردمـند و برگشـتـه گرد جـهان

ز فرزانـگان چون سخن بـشـنويم

براي و بـه گـفـتارشان بـگرويم

ز ايوان مادر بدين گـفـت‌وگوي

برفتـند ودلـشان پر از جست‌وجوي

برين برنـهادند هر دو جوان

کزان پـس ز گردان وز پـهـلوان

ز دانا وپاکان سـخـن بـشـنويم

بران سان کـه باشد بدان بـگرويم

کز ايشان همي دانـش آموخـتيم

بـه فرهـنـگ دلـها برافروخـتيم

بيامد دو فرزانـه رهـنـماي

ميانـشان همي‌رفـت هر گونه راي

هـمي‌خواسـت فرزانـه گو که گو

بود شاه درسـندلي پيشرو

هـم آنکـس کـه استاد طلخند بود

بـه فرزانـگي هـم خردمـند بود

هـمي اين بران بر زد وآن برين

چـنين تا دو مهـتر گرفـتـند کين

نـهاده بدند اندر ايوان دو تـخـت

نشستـه بـه تخت آن دو پيروز بخت

دلاور دو فرزانـه بردسـت راسـت

هـمي هريکي ازجهان بهرخواسـت

گرانـمايگان را هـمـه خواندند

بايوان چـپ و راست بـنـشاندند

زبان برگـشادند فرزانـگان

کـه اي سرفرازان ومردانـگان

ازين نامداران فرخ‌نژاد

کـه داريد رسـم پدرشان بـه ياد

کـه خواهيد برخويشـتـن پادشا

کـه دانيد زين دوجوان پارسا

فروماندند اندران موبدان

بزرگان و بيدار دل بـخردان

نشستـه هـمي دوجوان بر دو تخت

بـگـفـت دو فرزانـه نيکبـخـت

بدانـسـت شـهري و هم لشکري

کزان کارجـنـگ آيد و داوري

هـمـه پادشاهي شود بر دو نيم

خردمـند ماند بـه رنـج وبـه بيم

يکي ز انجـمـن سر برآورد راسـت

بـه آوا سخن گفت و برپاي خاسـت

کـه ما از دو دسـتور دو شـهريار

چـه ياريم گفتـن کـه آيد بـه کار

بـسازيم فردا يکي انـجـمـن

بـگوييم با يکدگر تـن بـه تـن

وزان پـس فرسـتيم يک يک پيام

مـگر شـهرياران بيابـند کام

برفـتـند ز ايوان ژکان و دژم

لـبان پر ز باد و روان پر ز غـم

بـگـفـتـند کين کار با رنج گشت

ز دسـت جـهانديده اندر گذشـت

برادر نديديم هرگز دو شاه

دو دسـتور بدخواه در پيشـگاه

بـبودند يک شـب پرآژنـگ چـهر

بدانـگـه کـه برزد سر از کوه مهر

برفـتـند يک سر بزرگان شـهر

هرآنکـس کـه شان بود زان کار بهر

پر آواز شد سـندلي چار سوي

سـخـن رفـت هرگونـه بي‌آرزوي

يکي راز ز گردان بـگو بود راي

يکي سوي طلخـند بد رهـنـماي

زبانـها ز گـفـتارشان شد سـتوه

نگشـتـند هـمراي و با هم گروه

پراگـنده گـشـت آن بزرگ انجمن

سـپاهي وشـهري همه تن به تن

يکي سوي طـلـخـند پيغام کرد

زبان را زگو پر ز دشـنام کرد

دگر سوي گر رفـت با گرز و تيغ

کـه از شاه جان را ندارم دريغ

پرآشوب شد کـشور سـندلي

بدان نيکـخواهي و آن يک دلي

خردمـند گويد کـه در يک سراي

چوفرمان دوگردد نـماند بـه جاي

پـس آگاهي آمد به طلـخـند و گو

کـه هر بر زني بايکي پيشرو

هـمـه شـهر ويران کنـند از هوا

نـبايد کـه دارند شاهان روا

بـبودند زان آگـهي پر هراس

همي‌داشتـندي شـب و روز پاس

چـنان بد کـه روزي دو شاه جوان

برفـتـند بي‌لـشـکر و پهـلوان

زبان برگـشادند يک با دگر

پرآژنـگ روي و پراز جـنـگ سر

بـه طلخـند گفـت اي برادر مکن

کز اندازه بگذشـت ما را سـخـن

بـتا روي بر خيره چيزي مـجوي

کـه فرزانـگان آن نـبينـند روي

شـنيدي کـه جمـهور تا زنده بود

برادر ورا چون يکي بـنده بود

بـمرد او و مـن ماندم خوار و خرد

يکي خرد را گاه نـتوان سـپرد

جـهان پر ز خوبي بد از راي اوي

نيارسـت جستـن کسي جاي اوي

برادر ورا هـمـچو جان بود و تـن

بـشاهي ورا خواندند انـجـمـن

اگر بودمي مـن سزاوار گاه

نـکردي بـه ماي اندرون کس نـگاه

بر آيين شاهان گيتي رويم

ز فرزانـگان نيک و بد بـشـنويم

مـن ازتو بـه سال وخرد مـهـترم

توگويي کـه مـن کهـترم بهـترم

مـکـن ناسزا تخت شاهي مجوي

مـکـن روي کشور پر از گفت‌وگوي

چـنين پاسـخ آورد طلخـند پـس

بـه افـسون بزرگي نجستست کس

مـن اين تاج و تخت از پدر يافـتـم

ز تـخـمي کـه او کشت بريافتـم

هـمـه پادشاهي و گنج و سـپاه

ازين پـس بـه شمشير دارم نـگاه

ز جـمـهور وز ماي چندين مـگوي

اگر آمـني تـخـت را رزم جوي

سرانـشان پر از جـنـگ باز آمدند

بـه شـهر اندرون رزمـساز آمدند

سـپاهي وشـهري همه جنگجوي

بدرگاه شاهان نـهادند روي

گروهي بـه طـلـخـند کردند راي

دگر را بـگو بود دل رهـنـماي

برآمد خروش از در هر دو شاه

يکي را نـبود اندر آن شـهر راه

نخسـتين بياراسـت طلخـند جنگ

نـبودش بـه جـنـگ دليران درنگ

سرگـنـجـهاي پدر بر گـشاد

سپـه راهـمـه ترگ وجوشن بداد

همـه شـهر يکـسر پر از بيم شد

دل مرد بـخرد بدو نيم شد

کـه تا چون بود گردش آسـمان

کرا برکـشد زين دومـهـتر زمان

همـه کـشور آگاه شد زين دو شاه

دمادم بيامد زهر سو سـپاه

بـپوشيد طلخـند جوشـن نخست

بـه خون ريختن چنگها را بشسـت

بياورد گو نيز خـفـتان وخود

هـمي‌داد جان پدر را درود

بدان تـندي ازجاي برخاسـتـند

هـمي پـشـت پيلان بياراستـند

نـهادند برکوهـه پيل زين

توگـفـتي هـمي راه جويد زمين

همـه دشـت پر زنگ وهندي دراي

هـمـه گوش پر نالـه کرناي

بـه لشـکر گـه آمد دوشاه جوان

هـمـه بـهر بيشي نـهاده روان

سـپـهر اندران رزمگـه خيره شد

ز گرد سپـه چـشـمـها تيره شد

بر آمد خروشيدن گاو دم

ز دو رويه آواز رويينـه خـم

بياراسـت با ميمـنـه ميسره

تو گـفـتي زمين کوه شد يکـسره

دولشـکر کـشيدند صف بر دو ميل

دو شاه سرافراز بر پـشـت پيل

درفـشي درفشان به سر بر به پاي

يکي پيکرش بـبر و ديگر هـماي

پياده بـه پيش اندرون نيزه‌دار

سـپردار و شايسـتـه کار زار

نـگـه کرد گو اندران دشت جنـگ

هوا ديد چون پشت جنگي پلـنـگ

هـمـه کام خاک وهمه دشت خون

بـگرد اندرون نيزه بد رهـنـمون

بـه طلخـند هرچند جانش بسوخت

ز خشم او دو چشم خرد رابدوخـت

گزين کرد مردي سـخـنـگوي گو

کزان مـهـتران او بدي پيشرو

کـه رو پيش طلخـند و او را بـگوي

کـه بيداد جـنـگ برادر مـجوي

کـه هر خون که باشد برين ريختـه

تو باشي بدان گيتي آويخـتـه

يکي گوش بـگـشاي بر پـندگو

بـه گـفـتار بدگوي غره مـشو

نـبايد کـه از ما بدين کارزار

نـکوهـش بود در جـهان يادگار

کـه اين کـشور هـند ويران شود

کـنام پـلـنـگان و شيران شود

بـپرهيز ازين جـنـگ و آويخـتـن

بـه بيداد بر خيره خون ريخـتـن

دل مـن بدين آشـتي شاد کـن

ز فام خرد گردن آزاد کـن

ازين مرز تا پيش درياي چين

تو راباد چـندانـک خواهي زمين

هـمـه مـهر با جان برابر کـنيم

تو را بر سرخويش افـسر کـنيم

ببـخـشيم شاهي بـه کردار گنج

کـه اين تخت و افسر نيرزد به رنـج

وگر چـند بيداد جويي هـمـه

پراگـندن گرد کرده رمـه

بدين گيتي اندر نـکوهـش بود

هـمين رابدان سر پژوهـش بود

مـکـن اي برادر بـه بيداد راي

کـه بيداد را نيسـت با داد پاي

فرسـتاده چون پيش طلـخـند شد

بـه پيغام شاه از در پـند شد

چـنين داد پاسـخ که او را بـگوي

کـه درجنـگ چـندين بهانه مجوي

برادر نـخوانـم تو را من نه دوسـت

نـه مـغز تو از دوده ما نه پوسـت

هـمـه پادشاهي تو ويران کـني

چوآهـنـگ جـنـگ دليران کـني

هـمـه بدسـگالان بـه نزد تواند

بـه بـهرام روز اورمزد تواند

گـنـهـکار هـم پيش يزدان تويي

کـه بد نام و بد گوهر و بد خويي

ز خوني که ريزند زين پـس بـه کين

تو باشي به نفرين و مـن بـه آفرين

و ديگر کـه گفتي ببـخـشيم تاج

هـم اين مرزباني و اين تخـت عاج

هر آنگـه کـه تو شهرياري کـني

مرا مرز بـخـشي و ياري کـني

نـخواهـم کـه جان باشد اندر تنم

وگر چـشـم برتاج شاه افگـنـم

کـنون جـنـگ را بر کـشيدم رده

هوا شد چو ديبا بـه زر آژده

ز تير و ز ژوپين و نوک سـنان

نداند کـنون گورکيب ازعـنان

برآورد گـه بر سرافـشان کـنـم

همـه لـشـکرش را خروشان کنم

بران سان سپاه اندر آرم به جـنـگ

کـه سيرآيد ازجنـگ جنگي پلنـگ

بيارند گو را کنون بسـتـه دسـت

سپاهـش ببينـند هر سو شکست

کـه ازبـندگان نيز با شـهريار

نـپوشد کـسي جوشـن کارزار

چو پاسـخ شـنيد آن خردمـند مرد

بيامد هـمـه يک بـه يک ياد کرد

غـمي شد دل گوچو پاسخ شـنيد

کـه طـلـخـند را راي پاسخ نديد

پر انديشـه فرزانـه را پيش خواند

ز پاسـخ فراوان سـخـنـها براند

بدو گفـت کاي مرد فرهنـگ جوي

يکي چاره کار با مـن بـگوي

همه دشت خونست و بي تن سرست

روان را گذر بر جـهانداورسـت

نـبايد کزين جـنـگ فرجام کار

بـه ما بازماند بد روزگار

بدو گـفـت فرزانـه کاي شـهريار

نـبايد تو را پـندآموزگار

گر از مـن همي بازجويي سـخـن

بـه جـنـگ برادر درشـتي مکن

فرسـتاده‌اي تيز نزديک اوي

سرافراز با دانـش و نرم گوي

بـبايد فرسـتاد و دادن پيام

بـگردد مـگر او ازين جـنـگ رام

بدو ده همـه گـنـج نابرده رنـج

تو جان برادر گزين کـن ز گـنـج

چو باشد تو را تاج و انـگـشـتري

بـه دينار با او مـکـن داوري

نـگـه کردم از گردش آسـمان

بدين زودي او را سرآيد زمان

ز گردنده هفـت اختر اندر سـپـهر

يکي را نديدم بدو راي ومـهر

تـبـه گردد او هم بدين دشت جنگ

نـبايد گرفـتـن خود اين کار تنـگ

مـگر مـهر شاهي و تخت و کـلاه

بدان تات بد دل نـخواند سـپاه

دگر هرچ خواهد ز اسب و ز گـنـج

بده تا نـباشد روانـش بـه رنـج

تو گر شـهرياري و نيک‌اخـتري

بـه کار سـپـهري تواناتري

ز فرزانـه بشـنيد شاه اين سخـن

دگر باره راي نوافـگـند بـن

ز درد برادر پر از آب روي

گزين کرد نيک اخـتري چرب‌گوي

بدوگـفـت گو پيش طلـخـند شو

بـگويش کـه پر درد و رنجسـت گو

ازين گردش رزم و اين کارزار

هـمي‌خواهد از داور کردگار

کـه گرداند اندر دلـت هوش ومـهر

بـه تابي ز جـنـگ برادر توچـهر

بـه فرزانـه‌اي کو به نزديک تسـت

فروزنده جان تاريک تـسـت

بـپرس از شـمار ده و دو و هفـت

کـه چون خواهد اين کار بيداد رفـت

اگر چـند تـندي و کـنداوري

هـم از گردش چرخ برنـگذري

هـمـه گرد بر گرد ما دشمنسـت

جـهاني پر از مردم ريمـنـسـت

هـمان شاه کشمير وفغـفور چين

کـه تنگست از ايشان به ما بر زمين

نـکوهيده باشيم ازين هر دو روي

هـم از نامداران پرخاشـجوي

کـه گويند کز بـهر تخـت وکـلاه

چرا ساخـت طلخـند و گو رزمـگاه

بـه گوهر مـگر هـم نژاده نيند

هـمان از گـهر پاکزاده نيند

ز لـشـکر گر آيي بـه