|
چـنين گـفـت پرمايه دهـقان پير
|
|
سـخـن هرچ زو بـشـنوي يادگير
|
|
کـه از نامداران با فر و داد
|
|
ز مردان جـنـگي بـه فر ونژاد
|
|
چوخاقان چيني نـبود از مـهان
|
|
گذشـتـه ز کـسري بـگرد جـهان
|
|
هـمان تا لـب رود جيحون ز چين
|
|
برو خواندندي بداد آفرين
|
|
سـپـهدار با لـشـکر و گنـج و تاج
|
|
بـگـلزريون بودزان روي چاج
|
|
سخـنـهاي کـسري بـه گرد جهان
|
|
پراگـنده شد درميان مـهان
|
|
بـه مردي و دانايي و فرهي
|
|
بزرگي وآيين شاهـنـشـهي
|
|
خردمـند خاقان بدان روزگار
|
|
هـمي دوسـتي جسـت با شهريار
|
|
يکي چـند بـنـشـسـت با رايزن
|
|
هـمـه نامداران شدند انـجـمـن
|
|
بدان دوسـتي را همي جاي جسـت
|
|
هـمان از رد و موبدان راي جـسـت
|
|
يکي هديه آراسـت پـس بيشـمار
|
|
هـمـه ياد کرد از در شـهريار
|
|
ز اسـبان چيني و ديباي چين
|
|
ز تـخـت وز تاج وز تيغ و نـگين
|
|
طرايف کـه باشد بـه چين اندرون
|
|
بياراسـت از هر دري برهيون
|
|
ز دينار چيني ز بـهر نـثار
|
|
بـه گـنـجور فرمود تا سي هزار
|
|
بياورد و با هديهها يار کرد
|
|
دگر را هـمـه بار دينار کرد
|
|
سخـنـگوي مردي بجسـت از مهان
|
|
خردمـند و گرديده گرد جـهان
|
|
بـفرمود تا پيش اوشد دبير
|
|
ز خاقان يکي نامـهاي برحرير
|
|
نـبـشـتـند برسان ارژنـگ چين
|
|
سوي شاه با صد هزار آفرين
|
|
گذر مرد را سوي هيتال بود
|
|
هـمـه ره پر از تيغ و کوپال بود
|
|
ز سـغد اندرون تا بـه جيحون سـپاه
|
|
کـشيده رده پيش هيتال شاه
|
|
گوي غاتـفر نام سالارشان
|
|
بـه جـنـگ اندورن نامـبردارشان
|
|
چو آگـه شد از کار خاقان چين
|
|
وزان هديه شـهريار زمين
|
|
ز لـشـکر جـهانديده گان را بـخواند
|
|
سـخـن سر به سر پيش ايشان براند
|
|
چـنين گـفـت باسرکـشان غاتـفر
|
|
کـه مارا بدآمد ز اخـتر بـه سر
|
|
اگر شاه ايران و خاقان چين
|
|
بـسازند وز دل کـنـند آفرين
|
|
هراسـسـت زين دوسـتي بـهر ما
|
|
برين روي ويران شود شـهرما
|
|
بـبايد يکي تاخـتـن ساخـتـن
|
|
جـهان از فرسـتاده پرداخـتـن
|
|
زلـشـکر يکي نامور برگزيد
|
|
سرافراز جـنـگي چـنانـچون سزيد
|
|
بـتاراج داد آن هـمـه خواسـتـه
|
|
هيونان واسـبان آراسـتـه
|
|
فرسـتاده را سر بريدند پـسـت
|
|
ز ترکان چيني سواري نـجـسـت
|
|
چوآگاهي آمد بـه خاقان چين
|
|
دلـش گـشـت پر درد و سر پر ز کين
|
|
سـپـه را ز قـجـغارباشي براند
|
|
بـه چين وخـتـن نامداري نـماند
|
|
ز خويشان ارجاسـب وافراسياب
|
|
نـپرداخـت يک تـن بـه آرام و خواب
|
|
برفـتـند يکـسر بـه گـلزريون
|
|
هـمـه سر پر از خشم و دل پر زخون
|
|
سـپـهدار خاقان چين سنـجـه بود
|
|
هـمي بـه آسـمان بر زد از خاک دود
|
|
ز جوش سواران بـه چاچ اندرون
|
|
چو خون شد بـه رنـگ آب گـلزريون
|
|
چو آگاه شد غاتـفر زان سـخـن
|
|
کـه خاقان چيني چـه افگـند بـن
|
|
سـپاهي ز هيتاليان برگزيد
|
|
کـه گشـت آفـتاب ازجـهان ناپديد
|
|
زبـلـخ وز شـگـنان و آموي و زم
|
|
سـليح وسپـه خواسـت و گنج درم
|
|
ز سومان وز ترمذ و ويسـه گرد
|
|
سـپاهي برآمد زهرسوي گرد
|
|
ز کوه و بيابان وز ريگ و شـخ
|
|
بـجوشيد لـشـکر چو مور و مـلـخ
|
|
چو بـگذشـت خاقان برود برک
|
|
توگـفـتي هـمي تيغ بارد فـلـک
|
|
سـپاه انـجـمـن کرد بر ماي و مرغ
|
|
سيه گـشـت خورشيد چون پر چرغ
|
|
ز بـس نيزه وتيغـهاي بـنـفـش
|
|
درفـشيدن گونـه گونـه درفـش
|
|
بـه خارا پر از گرد وکوپال بود
|
|
کـه لـشـکرگـه شاه هيتال بود
|
|
بـشد غاتـفر با سـپاهي چو کوه
|
|
ز هيتال گرد آور ديده گروه
|
|
چو تـنـگ اندرآمد ز هر سو سـپاه
|
|
ز تـنـگي بـبـسـتـند بر باد راه
|
|
درخـشيدن تيغـهاي سران
|
|
گراييدن گرزهاي گران
|
|
توگـفـتي کـه آهـن زبان داردي
|
|
هوا گرز را ترجـمان داردي
|
|
يکي باد برخاسـت و گردي سياه
|
|
بـشد روشـنايي ز خورشيد و ماه
|
|
کـشاني وسـغدي شدند انجـمـن
|
|
پر از آب رو کودک و مرد وزن
|
|
کـه تا چون بود کارآن رزمـگاه
|
|
کرا بردهد گردش هور وماه
|
|
يکي هفـتـه آن لشـکر جنگـجوي
|
|
بروي اندر آورده بودند روي
|
|
بـه هر جاي برتودهاي کـشـتـه بود
|
|
ز خون خاک وسنک ارغوان گشتـه بود
|
|
ز بـس نيزه و گرز و کوپال و تيغ
|
|
توگفـتي هـمي سـنـگ بارد ز ميغ
|
|
نـهان شد بـگرد اندرون آفـتاب
|
|
پر از خاک شد چـشـم پران عـقاب
|
|
بهشـتـم سوي غاتـفر گشـت گرد
|
|
سيه شد جـهان چوشـب لاژورد
|
|
شـکـسـت اندر آمد بـه هيتاليان
|
|
شکسـتي کـه بستنـش تا ساليان
|
|
نديدند وهرکـس کزيشان بـماند
|
|
بـه دل در هـمي نام يزدان بـخواند
|
|
پراگـنده بر هر سويي خـسـتـه بود
|
|
هـمـه مرز پرکشتـه وبسـتـه بود
|
|
هـمي اين بدان آن بدين گفت جنـگ
|
|
نديديم هرگز چـنين با درنـگ
|
|
هـمانا نـه مردم بدند آن سـپاه
|
|
نـشايسـت کردن بديشان نـگاه
|
|
بـه چـهره هـمـه ديو بودند و دد
|
|
بـه دل دور ز انديشـه نيک و بد
|
|
ز ژوپين وز نيزه و گرز و تيغ
|
|
توگـفـتي ندانـند راه گريغ
|
|
هـمـه چـهره اژدها داشـتـند
|
|
هـمـه نيزه بر ابر بـگذاشـتـند
|
|
هـمـه چنگـهاشان بـسان پلنـگ
|
|
نـشد سير دلـشان توگويي ز جنـگ
|
|
يکي زين ز اسـبان نـبرداشـتـند
|
|
بـخـفـتـند و بر برف بگذاشـتـند
|
|
خورش بارگي راهـمـه خار بود
|
|
سواري بـخـفـتي دو بيدار بود
|
|
نداريم ما تاب خاقان چين
|
|
گذر کرد بايد بـه ايران زمين
|
|
گر اي دون کـه فرمان برد غاتـفر
|
|
بـبـندد بـه فرمان کـسري کـمر
|
|
سـپارد بدو شـهر هيتال را
|
|
فرامـش کـند گرز و کوپال را
|
|
وگرنـه خود از تـخـمـه خوشـنواز
|
|
گزينيم جـنـگاوري سرفراز
|
|
کـه اوشاد باشد بـنوشينروان
|
|
بدو دولـت پير گردد جوان
|
|
بـگويد بدو کار خاقان چين
|
|
جـهاني بروبر کـنـند آفرين
|
|
کـه با فر و برزست و بـخـش و خرد
|
|
هـمي راسـتي را خرد پرورد
|
|
نـهادسـت بر قيصران باژ و ساو
|
|
ندارند با او کـسي زور و تاو
|
|
ز هيتاليان کودک و مرد وزن
|
|
برين يک سـخـن برشدند انجـمـن
|
|
چـغاني گوي بود فرخنژاد
|
|
جـهانـجوي پر دانـش و بخش و داد
|
|
خردمـند و نامـش فـغانيش بود
|
|
کـه با گـنـج و با لشـکر خويش بود
|
|
بزرگان هيتال وخاقان چين
|
|
بـه شاهي برو خواندند آفرين
|
|
پـس آگاهي آمد بـه شاه بزرگ
|
|
ز خاقان کـه شد نامدار سـترگ
|
|
ز هيتال و گردان آن انـجـمـن
|
|
کـه آمد ز خاقان بريشان شـکـن
|
|
ز شاه چـغاني کـه با بـخـت نو
|
|
بيامد نـشـسـت از بر تـخـت نو
|
|
پرانديشـه بنشـسـت شاه جـهان
|
|
ز گـفـتار بيدار کارآگـهان
|
|
بـه ايوان بياراسـت جاي نشـسـت
|
|
برفـتـند گردان خـسروپرسـت
|
|
ابا موبد موبدان اردشير
|
|
چوشاپور وچون يزدگرد دبير
|
|
هـمان بـخردان نـماينده راه
|
|
نـشـسـتـند يک سر بر تخت شاه
|
|
چـنين گفـت کـسري که اي بخردان
|
|
جـهان گـشـتـه و کار ديده ردان
|
|
يکي آگـهي يافـتـم ناپـسـند
|
|
سـخـنـهاي ناخوب و ناسودمـند
|
|
ز هيتال وز ترک وخاقان چين
|
|
وزان مرزبانان توران زمين
|
|
بي اندازه لـشـکر شدند انجـمـن
|
|
ز چاچ وز چين وز ترک و خـتـن
|
|
يکي هـفـتـه هيتال با ترک و چين
|
|
ز اسـبان نـبرداشـتـند ايچ زين
|
|
بـه فرجام هيتال برگـشـتـه شد
|
|
دو بـهره مـگر خسته و کشتـه شد
|
|
بدان نامداري کـه هيتال بود
|
|
جـهاني پر از گرز وکوپال بود
|
|
شگفـتـسـت کامد بريشان شکست
|
|
سـپـهـبد مـباد ايچ با راي پسـت
|
|
اگر غاتـفر داشـتي نام و راي
|
|
نـبردي سـپـهر آن سپـه را ز جاي
|
|
چوشد مرز هيتاليان پر ز شور
|
|
بجـسـتـند از تـخـم بـهرام گور
|
|
نو آيين يکي شاه بـنـشاندند
|
|
بـه شاهي برو آفرين خواندند
|
|
نشسـتـسـت خاقان بدان روي چاج
|
|
سرافراز با لـشـگر و گـنـج تاج
|
|
ز خويشان ارجاسـب و افراسياب
|
|
جز از مرز ايران نـبينـند بـه خواب
|
|
ز پيروزي لـشـکر غاتـفر
|
|
هـميبرفرازد بـه خورشيد سر
|
|
سزد گر نـباشيم هـمداسـتان
|
|
کـه خاقان نـخواند چـنين داسـتان
|
|
کـه تا آن زمين پادشاهي مراسـت
|
|
کـه دارند ازو چينيان پشـت راسـت
|
|
هـمـه زيردسـتان از ايشان به رنـج
|
|
سـپرده بديشان زن و مرد و گـنـج
|
|
چـه بينيد يکـسر کـنون اندرين
|
|
چـه سازيم با ترک وخاقان چين
|
|
بزرگان دانـنده برخاسـتـند
|
|
هـمـه پاسـخـش را بياراستـند
|
|
گرفـتـند يک سر برو آفرين
|
|
کـه اي شاه نيک اخـتر و پاکدين
|
|
هـمـه مرز هيتال آهرمـنـند
|
|
دورويند واين مرز را دشـمـنـند
|
|
بريشان سزد هرچ آيد ز بد
|
|
هـم از شاه گـفـتار نيکو سزد
|
|
ازيشان اگر نيسـتي کين و درد
|
|
جز از خون آن شاه آزادمرد
|
|
بـکـشـتـند پيروز را ناگـهان
|
|
چـنان شـهرياري چراغ جـهان
|
|
مـبادا کـه باشـند يک روز شاد
|
|
کـه هرگز نـخيزد ز بيداد داد
|
|
چـنينـسـت بادافره دادگر
|
|
هـمان بدکـنـش را بد آيد بـه سر
|
|
ز خاقان اگر شاه راند سـخـن
|
|
کـه دارد بـه دل کين و درد کـهـن
|
|
سزد گر ز خويشان افراسياب
|
|
بدآموز دارد دو ديده پرآب
|
|
دگر آنـک پيروز شد دل گرفـت
|
|
اگر زو بـترسي نـباشد شـگـفـت
|
|
ز هيتال وز لـشـکر غاتـفر
|
|
مـکـن ياد وتيمار ايشان مـخور
|
|
ز خويشان ارجاسـب و افراسياب
|
|
زخاقان کـه بنشـسـت ازان روي آب
|
|
بـه روشـن روان کار ايشان بـساز
|
|
تويي درجـهان شاه گردن فراز
|
|
فروغ از تو گيرد روان و خرد
|
|
انوشـه کـسي کو روان پرورد
|
|
تو داناتري از بزرگ انـجـمـن
|
|
نـبايدت فرزانـه و راي زن
|
|
تو را زيبد اندر جـهان تاج وتـخـت
|
|
کـه با فر و برزي و با راي و بـخـت
|
|
اگر شاه سوي خراسان شود
|
|
ازين پادشاهي هراسان شود
|
|
هرآن گـه کـه بينـند بيشاه بوم
|
|
زمان تا زمان لـشـکر آيد ز روم
|
|
از ايرانيان باز خواهـند کين
|
|
نـماند بروبوم ايران زمين
|
|
نـه کـس پاي برخاک ايران نـهاد
|
|
نـه زين پادشاهي بـبد کرد ياد
|
|
اگر شاه را راي کينـسـت وجـنـگ
|
|
ازو رام گردد بـه دريا نـهـنـگ
|
|
چو بـشـنيد ز ايرانيان شـهريار
|
|
ز بزم وز پرخاش وز کارزار
|
|
کـسي را نـبد گرد رزم آرزوي
|
|
بـه بزم و بـناز اندرون کرده خوي
|
|
بدانـسـت شاه جـهان کدخداي
|
|
کـه اندر دل بـخردان چيسـت راي
|
|
چـنين داد پاسـخ که يزدان سـپاس
|
|
کزو دارم اندر دو گيتي هراس
|
|
کـه ايشان نجستـند جز خواب وخورد
|
|
فراموش کردند گرد نـبرد
|
|
شـما را بر آسايش و بزمـگاه
|
|
گران شد چـنينـتان سر از رزمـگاه
|
|
تـن آسان شود هرک رنـج آورد
|
|
ز رنـج تـنـش باز گـنـج آورد
|
|
بـه نيروي يزدان سرماه را
|
|
بـسيجيم يک سر هـمـه راه را
|
|
بـه سوي خراسان کشم لـشـکري
|
|
بـخواهـم سـپاهي ز هرکـشوري
|
|
جـهان از بدان پاک بيخوکـنـم
|
|
بداد ودهـش کـشوري نو کـنـم
|
|
هـمـه نامداران فروماندند
|
|
بـه پوزش برو آفرين خواندند
|
|
کـه اي شاه پيروز با فر و داد
|
|
زمانـه بـه ديدار توشاد باد
|
|
هـمـه نامداران تو را بـندهايم
|
|
بـه فرمان و رايت سرافـگـندهايم
|
|
هرآنـگـه کـه فرمان دهد کارزار
|
|
نـبيند ز ما کاهـلي شـهريار
|
|
ازان پـس چو بنـشـسـت با رايزن
|
|
بزرگان وکـسري شدند انـجـمـن
|
|
هـميبود ازين گونـه تا ماه نو
|
|
برآمد نـشـسـت از برگاه نو
|
|
تو گـفـتي کـه جامي ز ياقوت زرد
|
|
نـهادند بر چادر لاژورد
|
|
بديدند بر چـهره شاه ماه
|
|
خروشي برآمد ز درگاه شاه
|
|
چو برزد سر از کوه رخـشان چراغ
|
|
زمين شد بـه کردار زرين جـناغ
|
|
خروش آمد و نالـه گاو دم
|
|
بـبـسـتـند بر پيل رويينـه خـم
|
|
دمادم بـه لـشـکر گـه آمد سـپاه
|
|
تـبيره زنان برگرفـتـند راه
|
|
بدرگاه شد يزدگرد دبير
|
|
ابا رايزن موبد اردشير
|
|
نبشـتـند نامـه بـه هر کـشوري
|
|
بـهر نامداري و هرمـهـتري
|
|
کـه شد شاه با لـشـکر از بـهر رزم
|
|
شـما کـهـتري را مـسازيد بزم
|
|
بـفرمود نامـه بـخاقان چين
|
|
فـغانيش راهـم بـکرد آفرين
|
|
يکي لـشـکري از مداين براند
|
|
کـه روي زمين جز بدريا نـماند
|
|
زمين کوه تاکوه يک سر سـپاه
|
|
درفـش جـهاندار بر قـلـبـگاه
|
|
يکي لـشـکري سوي گرگان کـشيد
|
|
کـه گـشـت آفـتاب از جهان ناپديد
|
|
بياسود چـندي ز بـهر شـکار
|
|
هـميگـشـت درکوه و در مرغزار
|
|
بـسـغد اندرون بود خاقان کـه شاه
|
|
بـه گرگان هـمي راي زد با سـپاه
|
|
ز خويشان ارجاسـب و افراسياب
|
|
شده سـغد يکـسر چو درياي آب
|
|
هـميگـفـت خاقان سـپاه مرا
|
|
زمين برنـتابد کـلاه مرا
|
|
از ايدر سـپـه سوي ايران کـشيم
|
|
وز ايران بـه دشـت دليران کـشيم
|
|
هـمـه خاک ايران بـه چين آوريم
|
|
هـمان تازيان را بدين آوريم
|
|
نـمانـم کـه کـس تاج دارد نه تخت
|
|
نـه اورنـگ شاهي نه از تخت بخـت
|
|
هـميبود يک چـند باگـفـت وگوي
|
|
جـهانـجوي با لشـکري جنگـجوي
|
|
چـنين تا بيامد ز شاه آگـهي
|
|
کز ايران بـجـنـبيد با فرهي
|
|
وزان بـه خـت پيروزي و دسـتـگاه
|
|
ز دريا بـه دريا کـشيده سـپاه
|
|
بـپيچيد خاقان چو آگاه شد
|
|
بـه رزم اندرون راه کوتاه شد
|
|
بـه انديشـه بنشـسـت با رايزن
|
|
بزرگان لـشـکر شدند انـجـمـن
|
|
سـپـهدار خاقان بـه دسـتور گفت
|
|
کـه اين آگـهي خوار نتوان نهـفـت
|
|
شـنيدم کـه کسري به گرگان رسيد
|
|
هـمـه روي کـشور سپـه گستريد
|
|
ندارد هـمانا ز ما آگاهي
|
|
وگر تارک از راي دارد تـهي
|
|
ز چين تا به جيحون سپاه مـنـسـت
|
|
جـهان زير فر کـلاه مـنـسـت
|
|
مرا پيش او رفـت بايد بـه جـنـگ
|
|
بـپوشد درم آتـش نام ونـنـگ
|
|
گـماند کزو بـگذري راه نيسـت
|
|
و گر در زمانـه جز او شاه نيسـت
|
|
بياگاهد اکـنون چومـن جنـگـجوي
|
|
شوم با سواران چين پيش اوي
|
|
خردمـند مردي بـه خاقان چين
|
|
چـنين گـفـت کاي شـهريار زمين
|
|
تو با شاه ايران مـکـن رزم ياد
|
|
مده پادشاهي و لـشـکر بـه باد
|
|
ز شاهان نـجويد کـسي جاي اوي
|
|
مـگر تيره باشد دل و راي اوي
|
|
کـه با فر او تـخـت را شاه نيسـت
|
|
بديدار او در فـلـک ماه نيسـت
|
|
هـمي باژ خواهد ز هـند وز روم
|
|
ز جايي کـه گنـجـسـت و آباد بوم
|
|
خداوند تاجـسـت و زيباي تـخـت
|
|
جـهاندار و بيدار و پيروز بـخـت
|
|
چوبـشـنيد خاقان ز موبد سـخـن
|
|
يکي راي شايسـتـه افـگـند بـن
|
|
چـنين گـفـت با کاردان راهجوي
|
|
کـه اين را چـه بيند خردمـند روي
|
|
دوکارسـت پيش اندرون ناگزير
|
|
کـه خامـش نـشايد بدن خيره خير
|
|
کـه آن را به پايان جز از رنـج نيسـت
|
|
بـه از بر پراگـندن گـنـج نيسـت
|
|
ز دينار پوشـش نيايد نـه خورد
|
|
نـه گـسـتردني روز نـنـگ و نبرد
|
|
بدو ايمـني بايد و خوردني
|
|
هـمان پوشـش و نـغز گسـتردني
|
|
هرآنـکـس کـه از بد هراسان شود
|
|
درم خوار گيرد تـن آسان شود
|
|
ز لـشـکر سـخـنـگوي ده برگزيد
|
|
کـه دانـند گـفـتار دانا شـنيد
|
|
يکي نامـه بـنـبـشـت با آفرين
|
|
سـخـندان چيني چو ار تـنـگ چين
|
|
برفـت آن خرد يافـتـه ده سوار
|
|
نـهان پرسـخـن تا درشـهريار
|
|
بـه کـسري چو برداشتـند آگـهي
|
|
بياراسـت ايوان شاهـنـشـهي
|
|
بـفرمود تا پرده برداشـتـند
|
|
ز درگاهـشان شاد بـگذاشـتـند
|
|
برفـتـند هر ده برشـهريار
|
|
ابا نامـه و هديه و با نـثار
|
|
جـهاندار چون ديد بـنواخـتـشان
|
|
ز خاقان بـپرسيد و بنـشاخـتـشان
|
|
نـهادند سر پيش او بر زمين
|
|
بدادند پيغام خاقان چين
|
|
بـه چيني يکي نامـهاي برحرير
|
|
فرسـتاده بـنـهاد پيش دبير
|
|
دبير آن زمان نامـه خواندن گرفـت
|
|
همـه انـجـمـن ماند اندر شگفت
|
|
سر نامـه بود از نـخـسـت آفرين
|
|
ز دادار بر شـهريار زمين
|
|
دگر سر فرازي و گـنـج و سـپاه
|
|
سـليح وبزرگي نـمودن بـه شاه
|
|
سـه ديگر سخـن آنـک فغـفور چين
|
|
مراخواند اندر جـهان آفرين
|
|
مرا داد بيآرزو دخـترش
|
|
نـجويند جز راي مـن لـشـکرش
|
|
وزان هديه کز پيش نزديک شاه
|
|
فرسـتاد وهيتال بـسـتد ز راه
|
|
بران کينـه رفتـم مـن از شـهر چاج
|
|
کـه بسـتانـم از غاتـفر گنـج وتاج
|
|
بدان گونـه رفـتـم ز گـلزريون
|
|
کـه شد لعـلـگون آب جيحون ز خون
|
|
چو آگاهي آمد بـه ماچين و چين
|
|
بـگوينده برخوانديم آفرين
|
|
ز پيروزي شاه ومردانـگي
|
|
خردمـندي و شرم و فرزانـگي
|
|
هـمـه دوسـتي بودي اندرنـهان
|
|
کـه جوييم باشـهريار جـهان
|
|
چو آن نامـه بشـنيد و گـفـتار اوي
|
|
بزرگي ومردي وبازار اوي
|
|
فرسـتاده راجايگـه ساخـتـند
|
|
سـتودند بـسيار و بـنواخـتـند
|
|
چو خوان ومي آراسـتي ميگـسار
|
|
فرسـتاده راخواسـتي شـهريار
|
|
بـبودند يک ماه نزديک شاه
|
|
بـه ايوان بزم و بـه نـخـچيرگاه
|
|
يکي بارگـه ساخـت روزي به دشـت
|
|
ز گردسواران هوا تيره گـشـت
|
|
هـمـه مرزبانان زرين کـمر
|
|
بـلوچي و گيلي بـه زرين سـپر
|
|
سراسر بدان بارگاه آمدند
|
|
پرسـتـنده نزديک شاه آمدند
|
|
چوسيصدز پيلان زرين سـتام
|
|
بـبردند وشـمـشير زرين نيام
|
|
درخـشيدن تيغ و ژوپين وخـشـت
|
|
توگويي کـه زر اندر آهـن سرشـت
|
|
بديبا بياراسـتـه پـشـت پيل
|
|
بدو تـخـت پيروزه هـم رنـگ نيل
|
|
زمين پرخروش وهوا پر ز جوش
|
|
هـمي کر شد مردم تيزگوش
|
|
فرسـتاده بردع وهـند و روم
|
|
ز هر شـهرياري ز آباد بوم
|
|
ز دشـت سواران نيزه گزار
|
|
برفـتـند يک سر سوي شـهريار
|
|
بـه چيني نمود آنک شاهي کراسـت
|
|
ز خورشيد تا پشـت ماهي کراسـت
|
|
هوا پر شد از جوش گرد سوار
|
|
زمين پرشد از آلـت کار زار
|
|
بـه دشـت اندر آورد گه ساخـتـند
|
|
سواران جـنـگي هـميتاخـتـند
|
|
بـه کوپال و تيغ و بـتير و کـمان
|
|
بگـشـتـند گردنـکـشان يک زمان
|
|
هـمـه دشـت ژوپينزن و نيزهدار
|
|
بـه يک سو پياده بـه يک سو سوار
|
|
فرسـتادهگان را ز هر کـشوري
|
|
ز هر نامداري و هر مـهـتري
|
|
شـگـفـت آمد از لشکر و ساز اوي
|
|
هـمان چـهره و نام وآواز اوي
|
|
فرسـتادگان يک بـه ديگر بـه راز
|
|
بـگـفـتـند کين شاه گردنفراز
|
|
هـنر جويد وهيچ پيچد عـنان
|
|
بـه کردار پيکر نـمايد سـنان
|
|
هـنرگرد نـمودي بـه ما شـهريار
|
|
ازو داشـتي هر يکي يادگار
|
|
چو هريک برفـتي برشاه خويش
|
|
سـخـن داشـتي يارهـمراه خويش
|
|
بگـفـتي کـه چون شاه نوشينروان
|
|
بديده نـبينـند پير و جوان
|
|
سـخـن هرچ گفـتـند اندر نـهان
|
|
بـگـفـتـند با شـهريار جـهان
|
|
بـه گـنـجور فرمود پـس شـهريار
|
|
کـه آرد بـه دشـت آلـت کارزار
|
|
بياورد خـفـتان وخود و زره
|
|
بـفرمود تا برگـشايد گره
|
|
گـشاده & |
