|
چو خورشيد تابـنده بنـمود پـشـت
|
|
هوا شد سياه و زمين شد درشـت
|
|
سياووش لشـکر بـه جيحون کـشيد
|
|
بـه مژگان هـمي از جگر خون کـشيد
|
|
چو آمد بـه ترمذ درون بام و کوي
|
|
بـسان بـهاران پر از رنـگ و بوي
|
|
چـنان بد همـه شـهرها تا بـه چاچ
|
|
تو گـفـتي عروسيسـت باطوق و تاج
|
|
بـه هر مـنزلي ساخـتـه خوردني
|
|
خورشـهاي زيبا و گـسـتردني
|
|
چـنين تا بـه قـچـقار باشي براند
|
|
فرود آمد آنـجا و چـندي بـماند
|
|
چو آگاهي آمد پذيره شدند
|
|
هـمـه سرکـشان با تـبيره شدند
|
|
ز خويشان گزين کرد پيران هزار
|
|
پذيره شدن را برآراسـت کار
|
|
بياراسـتـه چار پيل سـپيد
|
|
سـپـه را هـمـه داد يکـسر نويد
|
|
يکي برنـهاده ز پيروزه تـخـت
|
|
درفـشـنده مـهدي بـسان درخـت
|
|
سرش ماه زرين و بومـش بـنـفـش
|
|
بـه زر بافـتـه پرنيايي درفـش
|
|
ابا تـخـت زرين سـه پيل دگر
|
|
صد از ماهرويان زرين کـمر
|
|
سـپاهي بران سان که گفتي سپـهر
|
|
بياراسـت روي زمين را بـه مـهر
|
|
صد اسـپ گرانـمايه با زين زر
|
|
بـه ديبا بياراسـتـه سر بـه سر
|
|
سياووش بـشـنيد کامد سـپاه
|
|
پذيره شدن را بياراسـت شاه
|
|
درفـش سـپـهدار پيران بديد
|
|
خروشيدن پيل و اسـپان شـنيد
|
|
بـشد تيز و بـگرفـتـش اندر کـنار
|
|
بـپرسيدش از نامور شـهريار
|
|
بدو گـفـت کاي پـهـلوان سـپاه
|
|
چرا رنـجـه کردي روان را بـه راه
|
|
هـمـه بردل انديشـه اين بد نخست
|
|
کـه بيند دو چشمـم ترا تـندرسـت
|
|
بـبوسيد پيران سر و پاي او
|
|
هـمان خوب چـهر دلاراي او
|
|
چـنين گـفـت کاي شـهريار جوان
|
|
مراگر بـخواب اين نـمودي روان
|
|
سـتايش کـنـم پيش يزدان نخسـت
|
|
چو ديدم ترا روشـن و تـندرسـت
|
|
ترا چون پدر باشد افراسياب
|
|
هـمـه بـنده باشيم زين روي آب
|
|
ز پيوسـتـگان هـسـت بيش از هزار
|
|
پرسـتـندگانـند با گوشوار
|
|
تو بيکام دل هيچ دم بر مزن
|
|
ترا بـنده باشد هـمي مرد و زن
|
|
مراگر پذيري تو با پير سر
|
|
ز بـهر پرسـتـش بـبـندم کـمر
|
|
برفـتـند هر دو بـه شادي بـه هـم
|
|
سـخـن ياد کردند بر بيش و کـم
|
|
هـمـه ره ز آواي چـنـگ و رباب
|
|
هـمي خـفـتـه را سر برآمد ز خواب
|
|
هـمي خاک مشکين شد از مشک و زر
|
|
هـمي اسـپ تازي برآورد پر
|
|
سياوش چو آن ديد آب از دو چـشـم
|
|
بـباريد و ز انديشـه آمد به خـشـم
|
|
کـه ياد آمدش بوم زابـلـسـتان
|
|
بياراسـتـه تا بـه کابـلـسـتان
|
|
هـمان شـهر ايرانـش آمد بـه ياد
|
|
هـمي برکـشيد از جـگر سرد باد
|
|
ز ايران دلـش ياد کرد و بـسوخـت
|
|
بـه کردار آتـش رخـش برفروخـت
|
|
ز پيران بـپيچيد و پوشيد روي
|
|
سـپـهـبد بديد آن غـم و درد اوي
|
|
بدانـسـت کاو را چـه آمد بياد
|
|
غـمي گـشـت و دندان به لب بر نهاد
|
|
بـه قـچـقار باشي فرود آمدند
|
|
نـشـسـتـند و يکـبار دم بر زدند
|
|
نـگـه کرد پيران بـه ديدار او
|
|
نـشـسـت و بر و يال و گـفـتار او
|
|
بدو در دو چشمـش هـمي خيره ماند
|
|
هـمي هر زمان نام يزدان بـخواند
|
|
بدو گـفـت کاي نامور شـهريار
|
|
ز شاهان گيتي توي يادگار
|
|
سـه چيزسـت بر تو کـه اندر جـهان
|
|
کـسي را نـباشد ز تـخـم مـهان
|
|
يکي آنـک از تـخـمـه کيقـباد
|
|
هـمي از تو گيرند گويي نژاد
|
|
و ديگر زباني بدين راسـتي
|
|
بـه گـفـتار نيکو بياراسـتي
|
|
سـه ديگر کـه گويي کـه از چـهر تو
|
|
بـبارد هـمي بر زمين مـهر تو
|
|
چـنين داد پاسـخ سياووش بدوي
|
|
کـه اي پير پاکيزه و راسـتگوي
|
|
خـنيده بـه گيتي بـه مـهر و وفا
|
|
ز آهرمـني دور و دور از جـفا
|
|
گر ايدونـک با مـن تو پيمان کـني
|
|
شـناسـم کـه پيان مـن مشکـني
|
|
گر از بودن ايدر مرا نيکويسـت
|
|
برين کرده خود نـبايد گريسـت
|
|
و گر نيسـت فرماي تا بـگذرم
|
|
نـمايي ره کـشوري ديگرم
|
|
بدو گـفـت پيران کـه مـنديش زين
|
|
چو اندر گذشـتي ز ايران زمين
|
|
مـگردان دل از مـهر افراسياب
|
|
مـکـن هيچگونـه برفـتـن شـتاب
|
|
پراگـنده نامـش بـه گيتي بديسـت
|
|
وليکـن جز اينـسـت مرد ايزديسـت
|
|
خرد دارد و راي و هوش بـلـند
|
|
بـه خيره نيايد بـه راه گزند
|
|
مرا نيز خويشيسـت با او بـه خون
|
|
همـش پهلوانـم همـش رهنـمون
|
|
هـمانا برين بوم و بر صد هزار
|
|
بـه فرمان مـن بيش باشد سوار
|
|
هـمـم بوم و بر هست و هم گوسفند
|
|
هـم اسـپ و سليح و کمان و کمـند
|
|
مرا بينيازيسـت از هر کـسي
|
|
نهـفـتـه جزين نيز هستـم بـسي
|
|
فداي تو بادا هـمـه هرچ هـسـت
|
|
گر ايدونـک سازي به شادي نشسـت
|
|
پذيرفـتـم از پاک يزدان ترا
|
|
بـه راي و دل هوشـمـندان ترا
|
|
کـه بر تو نيايد ز بدها گزند
|
|
نداند کـسي راز چرخ بـلـند
|
|
مـگر کز تو آشوب خيزد بـه شـهر
|
|
بياميزي از دور ترياک و زهر
|
|
سياووش بدان گـفـتـها رام شد
|
|
برافروخـت و اندر خور جام شد
|
|
بـخوردن نـشـسـتـند يک با دگر
|
|
سياوش پـسر گـشـت و پيران پدر
|
|
برفـتـند با خـنده و شادمان
|
|
بـه ره بر نـجـسـتـند جايي زمان
|
|
چـنين تا رسيدند در شـهر گـنـگ
|
|
کزان بود خرم سراي درنـگ
|
|
پياده بـه کوي آمد افراسياب
|
|
از ايوان ميان بـسـتـه و پر شـتاب
|
|
سياوش چو او را پياده بديد
|
|
فرود آمد از اسـپ و پيشـش دويد
|
|
گرفـتـند مر يکدگر را بـه بر
|
|
بـسي بوس دادند بر چـشـم و سر
|
|
ازان پـس چـنين گـفـت افراسياب
|
|
کـه گردان جـهان اندر آمد بـه خواب
|
|
ازين پـس نـه آشوب خيزد نه جنـگ
|
|
بـه آبـشـخور آيند ميش و پلـنـگ
|
|
برآشـفـت گيتي ز تور دلير
|
|
کـنون روي گيتي شد از جـنـگ سير
|
|
دو کـشور سراسر پر از شور بود
|
|
جـهان را دل از آشـتي کور بود
|
|
بـه تو رام گردد زمانـه کـنون
|
|
برآسايد از جـنـگ وز جوش خون
|
|
کـنون شـهر توران ترا بـندهاند
|
|
هـمـه دل بـه مـهر تو آگـندهاند
|
|
مرا چيز با جان هـمي پيش تـسـت
|
|
سپهـبد بـه جان و به تن خويش تست
|
|
سياوش برو آفرين کرد سـخـت
|
|
کـه از گوهر تو مـگر داد بـخـت
|
|
سـپاس از خداي جـهان آفرين
|
|
کزويسـت آرام و پرخاش و کين
|
|
سـپـهدار دسـت سياوش به دست
|
|
بيامد بـه تخـت مـهي بر نشسـت
|
|
بـه روي سياوش نگـه کرد و گـفـت
|
|
کـه اين را به گيتي کسي نيست جفت
|
|
نـه زينگونـه مردم بود در جـهان
|
|
چـنين روي و بالا و فر و مـهان
|
|
ازان پـس بـه پيران چنين گـفـت رد
|
|
کـه کاووس تـندسـت و اندک خرد
|
|
کـه بـشـکيبد از روي چونين پـسر
|
|
چـنين برز بالا و چـندين هـنر
|
|
مرا ديده از خوب ديدار او
|
|
بـماندسـت دل خيره از کار او
|
|
کـه فرزند باشد کـسي را چـنين
|
|
دو ديده بـگرداند اندر زمين
|
|
از ايوانـها پـس يکي برگزيد
|
|
هـمـه کاخ زربفـتـها گـسـتريد
|
|
يکي تـخـت زرين نـهادند پيش
|
|
هـمـه پايها چون سر گاوميش
|
|
بـه ديباي چيني بياراسـتـند
|
|
فراوان پرسـتـندگان خواسـتـند
|
|
بـفرمود پـس تا رود سوي کاخ
|
|
بـباشد بـه کام و نـشيند فراخ
|
|
سياوش چو در پيش ايوان رسيد
|
|
سر طاق ايوان بـه کيوان رسيد
|
|
بيامد بران تـخـت زر بر نـشـسـت
|
|
هـشيوار جان اندر انديشـه بـسـت
|
|
چو خوان سـپـهـبد بياراسـتـند
|
|
کـس آمد سياووش را خواسـتـند
|
|
ز هر گونـهاي رفت بر خوان سـخـن
|
|
هـمـه شادماني فـگـندند بـن
|
|
چو از خوان سالار برخاسـتـند
|
|
نشسـتـنـگـه مي بياراسـتـند
|
|
برفـتـند با رود و رامـشـگران
|
|
بـباده نشـسـتـند يکـسر سران
|
|
بدو داد جان و دل افراسياب
|
|
هـمي بي سياوش نيامدش خواب
|
|
هـمي خورد مي تا جـهان تيره شد
|
|
سرميگـساران ز مي خيره شد
|
|
سياوش بـه ايوان خراميد شاد
|
|
بـه مـسـتي ز ايران نيامدش ياد
|
|
بدان شـب هـم اندر بـفرمود شاه
|
|
بدان کـس کـه بودند بر بزمـگاه
|
|
چـنين گـفـت با شيده افراسياب
|
|
کـه چون سر برآرد سياوش ز خواب
|
|
تو با پـهـلوانان و خويشان مـن
|
|
کـسي کاو بود مـهـتر انـجـمـن
|
|
بـه شـبـگير با هديه و با غـلام
|
|
گرانـمايه اسـپان زرين سـتام
|
|
ز لـشـکر هـمي هر کسي با نـثار
|
|
ز دينار وز گوهر شاهوار
|
|
ازينگونـه پيش سياوش روند
|
|
هـشيوار و بيدار و خامـش روند
|
|
فراوان سـپـهـبد فرسـتاد چيز
|
|
بدين گونـه يک هفتـه بـگذشـت نيز
|
|
شـبي با سياوش چنين گـفـت شاه
|
|
کـه فردا بـسازيم هر دو پـگاه
|
|
کـه با گوي و چوگان بـه ميدان شويم
|
|
زماني بـتازيم و خـندان شويم
|
|
ز هر کـس شـنيدم کـه چوگان تو
|
|
نـبينـند گردان بـه ميدان تو
|
|
تو فرزند مايي و زيباي گاه
|
|
تو تاج کياني و پـشـت سـپاه
|
|
بدو گـفـت شاها انوشـه بدي
|
|
روان را بـه ديدار توشـه بدي
|
|
هـمي از تو جويند شاهان هـنر
|
|
کـه يابد بـه هرکار بر تو گذر
|
|
مرا روز روشـن بـه ديدار تـسـت
|
|
هـمي از تو خواهم بد و نيک جـسـت
|
|
بـه شـبـگير گردان بـه ميدان شدند
|
|
گرازان و تازان و خـندان شدند
|
|
چـنين گفـت پـس شاه توران بدوي
|
|
کـه ياران گزينيم در زخـم گوي
|
|
تو باشي بدانروي و زينروي مـن
|
|
بدو نيم هـم زين نـشان انـجـمـن
|
|
سياوش بدو گـفـت کاي شـهريار
|
|
کـجا باشدم دسـت و چوگان بـه کار
|
|
برابر نيارم زدن با تو گوي
|
|
بـه ميدان هـمآورد ديگر بـجوي
|
|
چو هـسـتـم سزاوار يار توام
|
|
برين پـهـن ميدان سوار توام
|
|
سـپـهـبد ز گـفـتار او شاد شد
|
|
سخـن گفـتـن هر کـسي باد شد
|
|
بـه جان و سر شاه کاووس گـفـت
|
|
کـه با مـن تو باشي همآورد و جفـت
|
|
هـنر کـن بـه پيش سواران پديد
|
|
بدان تا نـگويند کاو بد گزيد
|
|
کـنـند آفرين بر تو مردان مـن
|
|
شگـفـتـه شود روي خـندان مـن
|
|
سياوش بدو گـفـت فرمان تراسـت
|
|
سواران و ميدان و چوگان تراسـت
|
|
سـپـهـبد گزين کرد کـلـباد را
|
|
چو گرسيوز و جـهـن و پولاد را
|
|
چو پيران و نسـتيهـن جـنـگـجوي
|
|
چو هومان کـه بردارد از آب گوي
|
|
بـه نزد سياووش فرسـتاد يار
|
|
چو رويين و چون شيده نامدار
|
|
دگر اندريمان سوار دلير
|
|
چو ارجاسـپ اسـپ افگـن نره شير
|
|
سياوش چـنين گفـت کاي نامـجوي
|
|
ازيشان کـه يارد شدن پيشگوي
|
|
هـمـه يار شاهـند و تنـها مـنـم
|
|
نـگـهـبان چوگان يکـتا مـنـم
|
|
گر ايدونـک فرمان دهد شـهريار
|
|
بيارم بـه ميدان ز ايران سوار
|
|
مرا يار باشـند بر زخـم گوي
|
|
بران سان کـه آيين بود بر دو روي
|
|
سپـهـبد چو بـشـنيد زو داسـتان
|
|
بران داسـتان گشـت هـم داسـتان
|
|
سياوش از ايرانيان هـفـت مرد
|
|
گزين کرد شايسـتـه کارکرد
|
|
خروش تـبيره ز ميدان بـخاسـت
|
|
هـمي خاک با آسمان گشت راسـت
|
|
از آواي سـنـج و دم کره ناي
|
|
تو گـفـتي بـجـنـبيد ميدان ز جاي
|
|
سياووش برانـگيخـت اسـپ نـبرد
|
|
چو گوي اندر آمد بـه پيشـش بـه گرد
|
|
بزد هـم چـنان چون بـه ميدان رسيد
|
|
بران سان کـه از چـشـم شد ناپديد
|
|
بـفرمود پـس شـهريار بـلـند
|
|
کـه گويي بـه نزد سياوش برند
|
|
سياوش بران گوي بر داد بوس
|
|
برآمد خروشيدن ناي و کوس
|
|
سياوش بـه اسـپي دگر برنشسـت
|
|
بيانداخـت آن گوي خسرو بـه دسـت
|
|
ازان پـس بـه چوگان برو کار کرد
|
|
چـنان شد کـه با ماه ديدار کرد
|
|
ز چوگان او گوي شد ناپديد
|
|
تو گفـتي سپـهرش همي برکـشيد
|
|
ازان گوي خـندان شد افراسياب
|
|
سر نامداران برآمد ز خواب
|
|
بـه آواز گـفـتـند هرگز سوار
|
|
نديديم بر زين چـنين نامدار
|
|
ز ميدان بـه يکـسو نـهادند گاه
|
|
بيامد نـشـسـت از برگاه شاه
|
|
سياووش بنـشـسـت با او به تخـت
|
|
بـه ديدار او شاد شد شاه سـخـت
|
|
بـه لشـگر چـنين گفت پس نامجوي
|
|
کـه ميدان شـما را و چوگان و گوي
|
|
هـمي ساخـتـند آن دو لشکر نـبرد
|
|
برآمد هـمي تا بـه خورشيد گرد
|
|
چو ترکان بـه تـندي بياراسـتـند
|
|
هـمي بردن گوي را خواسـتـند
|
|
ربودند ايرانيان گوي پيش
|
|
بـماندند ترکان ز کردار خويش
|
|
سياووش غـمي گـشـت ز ايرانيان
|
|
سـخـن گـفـت بر پـهـلواني زبان
|
|
کـه ميدان بازيسـت گر کارزار
|
|
برين گردش و بـخـشـش روزگار
|
|
چو ميدان سرآيد بـتابيد روي
|
|
بديشان سـپاريد يکبار گوي
|
|
سواران عـنانـها کـشيدند نرم
|
|
نـکردند زان پـس کسي اسـپ گرم
|
|
يکي گوي ترکان بينداخـتـند
|
|
بـه کردار آتـش هـمي تاخـتـند
|
|
سـپـهـبد چو آواز ترکان شـنود
|
|
بدانـسـت کان پـهـلواني چـه بود
|
|
چـنين گفـت پـس شاه توران سپاه
|
|
کـه گفتـسـت با مـن يکي نيکخواه
|
|
کـه او را ز گيتي کسي نيست جفـت
|
|
بـه تير و کمان چون گشايد دو سفـت
|
|
سياوش چو گـفـتار مـهـتر شـنيد
|
|
ز قربان کـمان کي برکـشيد
|
|
سپـهـبد کـمان خواسـت تا بنگرد
|
|
يکي برگرايد کـه فرمان برد
|
|
کـمان را نـگـه کرد و خيره بـماند
|
|
بـسي آفرين کياني بـخواند
|
|
بـه گرسيوز تيغ زن داد مـه
|
|
کـه خانـه بـمال و در آور بـه زه
|
|
بـکوشيد تا بر زه آرد کـمان
|
|
نيامد برو خيره شد بدگـمان
|
|
ازو شاه بسـتد بـه زانو نشـسـت
|
|
بـماليد خانـه کـمان را بـه دسـت
|
|
بـه زه کرد و خندان چنين گفـت شاه
|
|
کـه اينـت کـماني چو بايد بـه راه
|
|
مرا نيز گاه جواني کـمان
|
|
چـنين بود و اکـنون دگر شد زمان
|
|
بـه توران و ايران کس اين را به چنـگ
|
|
نيارد گرفتـن بـه هـنـگام جـنـگ
|
|
بر و يال و کـتـف سياوش جزين
|
|
نـخواهد کـمان نيز بر دشـت کين
|
|
نـشاني نـهادند بر اسـپريس
|
|
سياوش نـکرد ايچ با کـس مـکيس
|
|
نـشـسـت از بر بادپايي چو ديو
|
|
برافـشارد ران و برآمد غريو
|
|
يکي تير زد بر ميان نـشان
|
|
نـهاده بدو چـشـم گردنـکـشان
|
|
خدنـگي دگر باره با چارپر
|
|
بينداخـت از باد و بـگـشاد پر
|
|
نـشانـه دوباره بـه يک تاخـتـن
|
|
مـغربـل بـکرد اندر انداخـتـن
|
|
عـنان را بـپيچيد بر دسـت راسـت
|
|
بزد بار ديگر بران سو کـه خواسـت
|
|
کـمان را بـه زه بر بـباز و فـگـند
|
|
بيامد بر شـهريار بـلـند
|
|
فرود آمد و شاه برپاي خاسـت
|
|
برو آفرين ز آفرينـنده خواسـت
|
|
وزان جايگـه سوي کاخ بـلـند
|
|
برفـتـند شادان دل و ارجـمـند
|
|
نـشـسـتـند خوان و مي آراستـند
|
|
کـسي کاو سزا بود بنـشاسـتـند
|
|
ميي چـند خوردند و گـشـتـند شاد
|
|
بـه نام سياووش کردند ياد
|
|
بـخوان بر يکي خلعـت آراسـت شاه
|
|
از اسـپ و سـتام و ز تخـت و کـلاه
|
|
هـمان دسـت زر جامـه نابريد
|
|
کـه اندر جـهان پيش ازان کـس نديد
|
|
ز دينار وز بدرهاي درم
|
|
ز ياقوت و پيروزه و بيش و کـم
|
|
پرسـتار بـسيار و چـندي غـلام
|
|
يکي پر ز ياقوت رخـشـنده جام
|
|
بـفرمود تا خواسـتـه بـشـمرند
|
|
هـمـه سوي کاخ سياوش برند
|
|
ز هر کـش بـه توران زمين خويش بود
|
|
ورا مـهرباني برو بيش بود
|
|
بـه خويشان چـنين گفت کاو را همـه
|
|
شـما خيل باشيد هـم چون رمـه
|
|
بدان شاهزاده چـنين گـفـت شاه
|
|
کـه يک روز با مـن بـه نـخـچيرگاه
|
|
گر آيي کـه دل شاد و خرم کـنيم
|
|
روان را بـه نـخـچير بيغـم کـنيم
|
|
بدو گـفـت هرگـه کـه راي آيدت
|
|
بران سو کـه دل رهـنـماي آيدت
|
|
برفـتـند روزي بـه نـخـچيرگاه
|
|
هـمي رفـت با يوز و با باز شاه
|
|
سـپاهي ز هرگونـه با او برفـت
|
|
از ايران و توران بـنـخـچير تـفـت
|
|
سياوش بـه دشـت اندرون گور ديد
|
|
چو باد از ميان سـپـه بردميد
|
|
سـبـک شد عـنان و گران شد رکيب
|
|
هـمي تاخـت اندر فراز و نـشيب
|
|
يکي را بـه شـمـشير زد بدو نيم
|
|
دو دسـتـش ترازو بد و گور سيم
|
|
بـه يک جو ز ديگر گرانـتر نـبود
|
|
نـظاره شد آن لـشـکر شاه زود
|
|
بگـفـتـند يکـسر همـه انجمـن
|
|
کـه اينـت سرافراز و شـمـشيرزن
|
|
بـه آواز گـفـتـند يک با دگر
|
|
کـه ما را بد آمد ز ايران بـه سر
|
|
سر سروران اندر آمد بـه تـنـگ
|
|
سزد گر بـسازيم با شاه جـنـگ
|
|
سياوش هيمدون بـه نـخـچير بور
|
|
هـمي تاخـت و افگند در دشـت گور
|
|
بـه غار و به کوه و به هامون بـتاخـت
|
|
بـشـمـشير و تير و بـنيزه بياخـت
|
|
بـه هر جايگـه بر يکي توده کرد
|
|
سـپـه را ز نـخـچير آسوده کرد
|
|
وزان جايگـه سوي ايوان شاه
|
|
هـمـه شاد دل برگرفـتـند راه
|
|
سپـهـبد چـه شادان چه بودي دژم
|
|
بـجز با سياوش نـبودي بـه هـم
|
|
ز جـهـن و ز گرسيوز و هرک بود
|
|
بـه کـس راز نگـشاد و شادان نـبود
|
|
مـگر با سياوش بدي روز و شـب
|
|
ازو برگـشادي بـه خـنده دو لـب
|
|
برين گونـه يک سال بـگذاشـتـند
|
|
غـم و شادماني بـهـم داشـتـند
|
|
سياوش يکي روز و پيران بـهـم
|
|
نشسـتـند و گفـتـند هر بيش و کم
|
|
بدو گـفـت پيران کزين بوم و بر
|
|
چـناني کـه باشد کـسي برگذر
|
|
بدين مـهرباني کـه بر تـسـت شاه
|
|
بـه نام تو خـسـپد بـه آرامـگاه
|
|
چـنان دان کـه خرم بـهارش توي
|
|
نـگارش تويي غـمـگـسارش تويي
|
|
بزرگي و فرزند کاووس شاه
|
|
سر از بـس هـنرها رسيده بـه ماه
|
|
پدر پير سر شد تو برنا دلي
|
|
نـگر سر ز تاج کيي نـگـسـلي
|
|
بـه ايران و توران توي شـهريار
|
|
ز شاهان يکي پرهـنر يادگار
|
|
بـنـه دل برين بوم و جايي بـساز
|
|
چـنان چون بود درخور کام و ناز
|
|
نبينـمـت پيوسـتـه خون کـسي
|
|
کـجا داردي مـهر بر تو بـسي
|
|
برادر نداري نـه خواهر نـه زن
|
|
چو شاخ گـلي بر کـنار چـمـن
|
|
يکي زن نـگـه کـن سزاوار خويش
|
|
از ايران مـنـه درد و تيمار پيش
|
|
پـس از مرگ کاووس ايران تراسـت
|
|
هـمان تاج و تـخـت دليران تراسـت
|
|
پـس پرده شـهريار جـهان
|
|
سـه ماهـسـت با زيور اندر نـهان
|
|
اگر ماه را ديده بودي سياه
|
|
از ايشان نـه برداشتي چـشـم ماه
|
|
سـه اندر شـبـسـتان گرسيوزاند
|
|
کـه از مام وز باب با پروزاند
|
|
نـبيره فريدون و فرزند شاه
|
|
کـه هـم جاه دارند و هـم تاج و گاه
|
|
وليکـن ترا آن سزاوارتر
|
|
کـه از دامـن شاه جويي گـهر
|
|
پـس پرده مـن چـهارند خرد
|
|
چو بايد ترا بـنده بايد شـمرد
|
|
ازيشان جريرسـت مـهـتر بـسال
|
|
کـه از خوبرويان ندارد هـمال
|
|
يکي دخـتري هـسـتي آراسـتـه
|
|
چو ماه درخـشـنده با خواسـتـه
|
|
نـخواهد کـسي را که آن راي نيسـت
|
|
بـجز چـهر شاهـش دلاراي نيسـت
|
|
ز خوبان جريرسـت انـباز تو
|
|
بود روز رخـشـنده دمـساز تو
|
|
اگر راي باشد ترا بـندهايسـت
|
|
بـه پيش تو اندر پرسـتـندهايسـت
|
|
سياوش بدو گـفـت دارم سـپاس
|
|
مرا خود ز فرزند برتر شـناس
|
|
گر او باشدم نازش جان و تـن
|
|
نـخواهـم جزو کـس ازين انجـمـن
|
|
سـپاسي نـهي زين هـمي بر سرم
|
|
کـه تا زندهام حـق آن نـسـپرم
|
|
پـس آنـگاه پيران ز نزديک اوي
|
|
سوي خانـه خويش بـنـهاد روي
|
|
چو پيران ز پيش سياوش برفـت
|
|
بـه نزديک گـلـشـهر تازيد تـفـت
|
|
بدو گـفـت کار جريره بـساز
|
|
بـه فر سياووش خـسرو بـه ناز
|
|
چـگونـه نـباشيم امروز شاد
|
|
کـه داماد باشد نـبيره قـباد
|
|
بياورد گـلـشـهر دخـترش را
|
|
نـهاد از بر تارک افـسرش را
|
|
بـه ديبا و دينار و در و درم
|
